آپنه و آپنه انسدادی خواب

وظیفه: توالی تصاویر را با استفاده از کلیدواژه‌های زیر توصیف کنید. توضیح دهید چگونه فشار بیش از حد (overpressure) لوله نرم را باز نگه می‌دارد و چگونه این اصل را می‌توان در درمان CPAP به‌کار برد.

کلمات کلیدی: لوله نرم – فشار خارجی – فروریزی – تأمین هوا – فشار مثبت مداوم – باز نگه داشتن – راه‌های هوایی فوقانی – دم و بازدم – پیشگیری از توقف‌های تنفسی.

آپنه انسدادی خواب

در آپنه انسدادی خواب (OSA) راه‌های هوایی فوقانی بارها در طول خواب تنگ یا دچار فروریزی می‌شوند. این می‌تواند به افت اکسیژن و بیدارشدن‌های کوتاه منجر شود. افراد مبتلا معمولاً خود این وقایع را متوجه نمی‌شوند.

در بزرگسالان، آپنه زمانی تعریف می‌شود که حداقل ده ثانیه طول بکشد. معیار تعیین‌کننده تعداد آپنه‌ها و هیپوپنه‌ها در هر ساعت خواب است، شاخص آپنه–هیپوپنه (AHI). برای تشخیص معمولاً از معیارهای زیر استفاده می‌شود:

  • AHI ≥ 5 در هر ساعت همراه با علائم معمول یا هم‌ابتلایی‌های قابل‌توجه.

  • AHI ≥ 15 در هر ساعت حتی بدون علائم مربوطه.

شریک زندگی اغلب خرخر بلند و نامنظم، توقف‌های تنفسی مشاهده‌شده و سپس خرناس کشیدن یا تلاش برای نفس‌کشی را گزارش می‌دهد.

شکایات دیگر ممکن عبارت‌اند از:

  • بیدار شدن‌های شبانه با تنگی نفس یا تپش قلب.

  • خواب بی‌قرار، تعریق و ادرار مکرر شبانه.

  • دهان خشک و سردردهای صبحگاهی.

  • خواب غیرترمیمی و خواب‌آلودگی شدید روزانه.

  • اختلال در تمرکز و کاهش کارایی.

خواب‌های کوتاه (microsleeps) می‌تواند خطر حوادث در ترافیک جاده‌ای و محل کار را افزایش دهد.

عوامل خطر اصلی شامل اضافه‌وزن، تجمع چربی در ناحیه گردن، تنگی‌های آناتومیک در حلق، لوزه‌های بزرگ شده و فک پایین عقب‌رفته هستند. الکل و بعضی داروهای خواب‌آور یا آرام‌بخش می‌توانند وضعیت را تشدید کنند.

با افزایش سن احتمال OSA افزایش می‌یابد. تغییرات وابسته به سن در بافت‌ها و کاهش پایداری عضلانی راه‌های هوایی فوقانی در این امر سهم دارند.

OSA درمان‌نشده با فشارخون شریانی، فیبریلاسیون دهلیزی و سایر بیماری‌های قلبی-عروقی همراه است. اختلالات متابولیک مانند مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 نیز اغلب همراهی می‌کنند. سردردهای صبحگاهی شایع‌اند؛ با این حال بدترشدن غیرقابل‌انکار میگرن به‌عنوان یک عارضه قطعی نباید بدون احتیاط مطرح شود.

ارزیابی شامل شرح حال از خود بیمار و همسر و همچنین معاینه فیزیکی است. وزن بدن، دور گردن، راه‌های هوایی فوقانی و هم‌ابتلایی‌ها از جمله مواردی هستند که در نظر گرفته می‌شوند.

در صورت تناسب بالینی، ابتدا پلی‌گرافی کاردیوپولمونری سرپایی انجام می‌شود. این آزمایش از جمله جریان هوا، حرکات تنفسی، اشباع اکسیژن و ضربان قلب را ثبت می‌کند.

پلی‌سومنوگرافی در یک آزمایشگاه خواب کامل‌ترین بررسی است. این علاوه بر آن مراحل خواب و بیدارشدن‌ها را ثبت می‌کند و به‌ویژه در موارد با یافته‌های نامشخص، هم‌ابتلایی‌های پیچیده یا شک به اختلالات خواب دیگر مورد نیاز است.

درمان بستگی به شدت، علائم و هم‌ابتلایی‌ها دارد.

اقدامات عمومی

  • کاهش وزن در افراد دارای اضافه‌وزن.

  • ورزش منظم و طول مدت خواب کافی.

  • اجتناب از مصرف الکل، به‌ویژه در عصرها.

  • اگر OSA وضعیتی (positional) باشد، درمان موضعی پوزیشن ممکن است مورد نظر قرار گیرد.

  • بازنگری دارویی در خصوص داروهای تنفسی‌سرکوب‌کن یا قویاً آرام‌بخش.

داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش نباید خودسرانه قطع شوند. با این حال داروهایی که قبلاً تجویز شده‌اند نباید بدون مشورت پزشکی متوقف گردند.

درمان CPAP

درمان CPAP یک درمان مرکزی است، به‌ویژه برای OSAهای بارز یا دارای علامت. یک فشار مثبت مداوم راه‌های هوایی از طریق ماسک تولید می‌شود که در طول خواب راه‌های هوایی فوقانی را باز نگه می‌دارد. این می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی توقف‌های تنفسی و خواب‌آلودگی روزانه را کاهش دهد.

گزینه‌های دیگر

بسته به یافته‌ها، دستگاه پیش‌رفته‌کننده فک پایین، برخی اعمال جراحی انتخابی یا تحریک عصب هیپوگلوسال ممکن است مطرح شود.

انسداد بینی مثلاً به‌علت پولیپ بینی نیز باید ارزیابی و درمان شود. با این حال درمان انسداد بینی به‌تنهایی OSA موجود را به‌طور قابل‌اعتمادی رفع نمی‌کند. بهداشت خوب خواب درمان را تقویت می‌کند اما جایگزین درمان اختصاصی لازم نمی‌شود.

مورد بیمار

نام من کریستوف هوخ است. 49 سال دارم و ماه‌هاست مداوماً خسته‌ام. در واقع هفت تا هشت ساعت می‌خوابم اما صبح احساس فرسودگی می‌کنم. اغلب بلافاصله پس از برخاستن سردرد دارم. در طول روز تمرکز ضعیفی دارم و گاهی هنگام تماشای تلویزیون چرت می‌زنم. قهوه تا حدی مرا بهتر می‌کند.

همسرم می‌گوید من خیلی بلند خرخر می‌کنم. گاهی برای مدتی نفس نمی‌کشم و بعد ناگهان برای نفس کشیدن دچار گازگرفتگی می‌شوم. خودم این توقف‌های تنفسی را متوجه نمی‌شوم.

وزنم 117 کیلوگرم و قد 1.80 متر است. در سال‌های اخیر به‌دلیل رژیم غذایی ناسالم وزن زیادی اضافه کرده‌ام. اغلب وعده‌های بزرگ می‌خورم، زیاد فست‌فود و میان‌وعده می‌خورم. شب‌ها معمولاً دیر جلوی تلویزیون غذا می‌خورم.

من همچنین اغلب سوزش سر دل و آروغ اسیدی دارم. به‌ویژه بعد از وعده‌های سنگین و وقتی بلافاصله دراز می‌کشم، پشت استخوان جناغم می‌سوزد. گاهی طعم اسیدی در دهانم می‌آید. برای این مشکل در صورت نیاز 20 mg پانتوپرازول صبح می‌خورم. این علائم را بهتر می‌کند. مشکل بلع ندارم. خون در استفراغ یا مدفوع سیاه مشاهده نکرده‌ام.

من همچنین از میگرن رنج می‌برم. چون حملاتم بیشتر شده بود، سه ماه پیش پروپرانولول تجویز شد. 40 mg دوبار در روز مصرف می‌کنم. در حال حاضر تقریباً هر دو ماه یک حمله خفیف دارم. به ندرت ورزش می‌کنم.

ورم پا ندارم. همچنین تپش قلب ناگهانی همراه با تعریق شدید را تجربه نمی‌کنم.

من سیگاری نیستم. شب‌ها یک لیوان نوشیدنی الکلی می‌نوشم. همچنین از کانابیس استفاده می‌کنم که اشتهایم را افزایش می‌دهد.

بیمار 49 ساله در حالت هشیار و همکاری‌کننده، با جهت‌یابی کامل. وضعیت تغذیه‌ای چاق با وزن 117 کیلوگرم و قد 180 سانتی‌متر که معادل BMI 36.1 kg/m² است.

  • علامت‌های حیاتی: فشارخون 128/82 mmHg، نبض 62/min و منظم، نرخ تنفس 14/min، اشباع اکسیژن 97 % در هوای محیط، دمای بدن 36.6 °C.
  • سر و گردن: دور گردن 46 cm. هنگام باز کردن دهان و بیرون آوردن زبان، کام نرم و پایه زبان کوچک قابل رؤیت هستند اما دیواره خلفی حلق قابل مشاهده نیست که با کلاس مالامپاتی III سازگار است. لوزه‌های کامی دوطرفه کمی بزرگ شده‌اند، بدون قرمزی یا پوشش. تنفس بینی دوطرفه باز است.
  • قلب: عملکرد قلب منظم، صداهای قلب واضح، بدون سوفل شنیدنی.
  • ریه‌ها: حرکت سینه‌ای متقارن، صداهای تنفسی وزیکولار دوطرفه، بدون ویز و بدون خرخر.
  • شکم: بافت چربی شکمی به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته. شکم نرم، حساسیت خفیف در اپی‌گاستر، بدون دفاع. صداهای روده طبیعی.
  • اندام‌ها: ادم ساق پا وجود ندارد، نبض‌های محیطی قابل لمس و متقارن هستند.
  • معاینه عصبی: تکلم واضح، مردمک‌ها ایزوکوریک و هر دو به نور واکنش نشان می‌دهند. هیچ فلجی دیده نمی‌شود، حس متقارن، راه‌رفتن پایدار.

احتمال تشخیص آپنه انسدادی خواب با خواب‌آلودگی روزانه بارز بالاست. به‌ویژه توقف‌های تنفسی مکرر با گازگرفتگی بعدی که همسرش مشاهده کرده و خرخر بلند مشهود هستند. این با خواب غیرترمیمی علی‌رغم مدت خواب کافی، سردردهای صبحگاهی، مشکلات تمرکز و خوابیدن ناخواسته هنگام تماشای تلویزیون همخوانی دارد.

چاقی درجه II با BMI 36.1 kg/m²، دور گردن 46 cm و فضای محدود در حلق احتمال انسداد راه‌های هوایی فوقانی در خواب را افزایش می‌دهد. اینکه آقای هوخ خودش توقف‌های تنفسی را متوجه نمی‌شود، علیه تشخیص نیست. اشباع اکسیژن 97 % در حالت بیداری هم این تشخیص را رد نمی‌کند.

تشخیص و شدت آن باید با یک معاینه تخصصی خواب تأیید شود. شدت را نمی‌توان صرفاً از علائم استنباط کرد.

خستگی ناشی از داروها و مواد

پروپرانولول می‌تواند باعث خستگی و کاهش ظرفیت ورزش شود. کانابیس و مصرف الکل در شب می‌توانند توجه و کیفیت خواب را بیشتر مختل کنند. این عوامل ممکن است شکایات او را تشدید کنند اما توضیح‌دهنده کافی برای توقف‌های تنفسی مشاهده‌شده و خرخر شدید نیستند. مهم است که آیا خستگی بعد از شروع پروپرانولول افزایش یافته است یا خیر.

کم‌کاری تیروئید و کم‌خونی

هر دو وضعیت می‌توانند علل کمکی خستگی باشند. افزایش وزن ممکن است به نفع کم‌کاری تیروئید باشد، اگرچه آقای کوخ سابقه تغذیه‌ای قابل‌باوری ارائه می‌دهد. شکایات معمول دیگر مانند حساسیت به سرما یا یبوست تاکنون توصیف نشده‌اند. بر اساس اطلاعات فعلی کم‌خونی به‌طور خاص محتمل به نظر نمی‌رسد اما می‌توان با شمارش خون بررسی کرد.

میگرن و سردردهای مرتبط با آپنه خواب

میگرن شناخته‌شده باید از سردردهای صبحگاهی افتراق داده شود. اگر این سردردها عمدتاً بلافاصله پس از بیدار شدن رخ می‌دهند، دوطرفه و فشارنده هستند و در طول روز فروکش می‌کنند، این بیشتر به سردردهای همراه آپنه خواب اشاره دارد. درد یک‌طرفه، ضربان‌دار همراه با تهوع و حساسیت به نور یا صدا بیشتر دلالت بر حمله میگرن دارد. هر دو نوع سردرد می‌توانند هم‌زمان رخ دهند.

بیماری رفلاکس معده به مری

یک بیماری رفلاکس معده به مری احتمالاً به‌عنوان یک تشخیص همراه مطرح است. این با سوزش سر دل، برگشت اسید و طعم ترش در دهان به‌ویژه بعد از وعده‌های سنگین و هنگام دراز کشیدن نشان‌دار است. چاقی و خوردن دیرهنگام این شکایات را تشدید می‌کنند.

  • پلی‌گرافی کاردیوپولمونری سرپایی: جریان هوا، حرکات تنفسی، اشباع اکسیژن، ضربان قلب و وضعیت بدن. عوامل تعیین‌کننده فرکانس رویدادهای تنفسی، افت‌های اشباع و تمایز بین رویدادهای انسدادی و مرکزی هستند.
    (در صورت نامشخص بودن یافته‌ها، پلی‌سومنوگرافی: علاوه بر آن مراحل خواب واقعی و بیدارشدن‌ها را ثبت می‌کند.)
  • مقیاس خواب‌آلودگی اپوکس (Epworth Sleepiness Scale): میزان خواب‌آلودگی روزانه.
  • آزمایشگاه: شمارش خون، TSH، HbA1c، پروفایل لیپیدی، کراتینین و بی‌کربنات.

علاوه بر این، تمایل به خوابیدن هنگام رانندگی، استفاده از کانابیس و الکل، و رابطه احتمالی خستگی با پروپرانولول پرسش می‌شود.

پلی‌گرافی کاردیوپولمونری سرپایی – نمونه گزارش برای این مورد:
مدت ضبط 7 ساعت و 12 دقیقه. شاخص آپنه–هیپونیا بر اساس زمان ضبط: 34 رویداد در ساعت، عمدتاً آپنه‌ها و هیپونیاهای انسدادی با تداوم تلاش تنفسی. میانگین اشباع اکسیژن 93٪، پایین‌ترین اشباع اکسیژن 81٪. در 8٪ از زمان ضبط اشباع اکسیژن زیر 90٪ است. خروپف قابل توجه، افزایش رویدادهای تنفسی در وضعیت طاق‌باز. جزء مرکزی آپنه قابل توجهی مشاهده نشد.

درمان PAP

آقای Koch یک دستگاه CPAP یا APAP با ماسک متناسب سازی‌شده فردی دریافت خواهند کرد. فشار مورد نیاز توسط پزشکی خواب تنظیم می‌شود. او باید دستگاه را در کل دوره خواب از جمله برای چرت زدن استفاده کند.

یک بررسی اولیه ظرف شش هفته انجام می‌شود. خواب‌آلودگی روزانه، مدت استفاده، نشت ماسک و رویدادهای تنفسی باقی‌مانده ارزیابی می‌شود. اگر شکایات ادامه یابد، تناسب ماسک و تنظیمات فشار بازبینی می‌شوند.

کاهش وزن و اقدامات روزمره

با وزن پایه 117 kg، هدف اولیه کاهش وزن 6–12 kg در عرض شش تا دوازده ماه تعیین شده است. آقای Hoch مشاوره تغذیه دریافت خواهد کرد. به‌طور مشخص توافق شد که وعده‌های کوچکتر، کمتر فست‌فود و خودداری از شیرینی جلوی تلویزیون رعایت شود. علاوه بر این او پیاده‌روی تند 20–30 دقیقه‌ای را در پنج روز هفته آغاز خواهد کرد.

او باید از شراب شبانه و کانابیس خودداری کند. نباید بدون مشورت پزشکی داروهای خواب‌آور یا آرام‌بخش مصرف کند. اگر تمایل غیرقابل‌کنترلی به خوابیدن باقی بماند، تا زمان درمان مؤثر مجاز به رانندگی هیچ وسیله‌ای نیست.

درمان شکایات رفلاکس

به‌دلیل سوزش سر دل مکرر، آقای Koch در ابتدا پنتوپرازول 20 mg یک بار در روز، 30–60 دقیقه قبل از صبحانه، به مدت چهار هفته مصرف خواهند کرد. سپس اثر و نیاز به درمان بیشتر بررسی خواهد شد.

او باید وعده‌های شام کوچکتر بخورد و حداقل سه ساعت بین آخرین وعده و دراز کشیدن فاصله بگذارد. برای شکایات شبانه، سر تخت بالا برده خواهد شد.

بازبینی پروپرانولول

پروپرانولول 40 mg دو بار در روز ابتدا به دلیل اثربخشی خوب بر میگرن ادامه می‌یابد. اگر خستگی با وجود درمان مؤثر PAP باقی بماند، مشارکت احتمالی ناشی از دارو ارزیابی و در صورت لزوم پیشگیری از میگرن تعدیل خواهد شد.

CPAP/ APAP

وظیفه: به آقای Koch به‌زبان ساده توضیح دهید چگونه از هر دستگاه در خانه استفاده کند. از اصطلاحات فنی خودداری کنید.

CPAP: دستگاه را روشن کنید – ماسک را بزنید – تناسب را بررسی کنید – فشار هوا ثابت است – مجاری هوایی را باز نگه می‌دارد – به آرامی به تنفس ادامه دهید – هر شب در طول کل دوره خواب – تمیز کردن.

APAP: دستگاه را روشن کنید – ماسک را بزنید – تناسب را بررسی کنید – فشار هوا به‌طور خودکار تنظیم می‌شود – مطابق نیاز سازگار می‌شود – مجاری هوایی را باز نگه می‌دارد – به آرامی به تنفس ادامه دهید – هر شب در طول کل دوره خواب – تمیز کردن.

مبانی

آپنه به توقف موقت تنفس اطلاق می‌شود. می‌تواند یک بار رخ دهد یا به‌صورت مکرر. وقفه‌های مکرر تنفس در خواب را آپنه خواب می‌نامند. کاهش تنفس اما نه توقف کامل آن را هیپونیا می‌گویند.

آپنه مرکزی

در آپنه مرکزی محرک تنفسی به‌طور موقت قطع می‌شود. کنترل تنفسی توسط شبکه‌های نورونی در ساقه مغز، به‌ویژه در بصل‌النخاع و پل، انجام می‌شود. این ساختارها ریتم و عمق تنفس را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

در یک وقفه تنفسی مرکزی هم جریان هوا و هم حرکات تنفسی قفسه سینه و شکم غایب هستند. علل شامل بیماری‌های سیستم عصبی مرکزی، ضربه مغزی، نارسایی قلبی یا مواد سرکوب‌کننده تنفس مانند اپیوئیدها هستند.

آپنه انسدادی

در آپنه انسدادی محرک تنفسی ادامه دارد، اما مجاری هوایی فوقانی به‌طور موقت مسدود می‌شوند. با وجود تلاش تنفسی، هوای کافی به ریه‌ها نمی‌رسد. علل شامل شل‌شدن عضلات حلق در خواب، لوزه‌های بزرگ یا تنگی‌های آناتومیک (فک پایین کوچک و عقب‌رفته، زبان بزرگ یا کام نرم بلند) است.

در نوزادان خردسال وقفه‌های کوتاه تنفس می‌تواند به‌عنوان بخشی از تنفس دوره‌ای رخ دهد. به‌ویژه در نوزادان نارس تنظیم تنفسی هنوز نابالغ است.

وقفه‌های تنفسی طولانی‌تر یا وقفه‌های کوتاه‌تر همراه با کاهش اشباع اکسیژن، برادی‌کاردی، کبودی پوست یا کاهش پاسخ‌دهی بی‌خطر محسوب نمی‌شوند و باید فوراً از نظر پزشکی ارزیابی شوند. معیارهای ارزیابی برای نوزادان با بزرگسالان متفاوت است.

تنفس چین–استوکس یک الگوی تنفسی دوره‌ای است: تنفس‌ها به‌تدریج عمیق‌تر می‌شوند، سپس سطحی‌تر و در نهایت به یک وقفه تنفسی مرکزی منتهی می‌شوند. سپس چرخه دوباره آغاز می‌شود.

تنفس چین–استوکس می‌تواند به‌ویژه در نارسایی قلبی، پس از سکته و در مراحل پیشرفته نارسایی کلیه رخ دهد.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top