درک EKG: اصول، امواج، فاصله‌ها و محور قلب

گام ۱

نام و تاریخ را کنترل کنید

گام ۲

مشخصات فنی

آماده‌ها: EKG ۱۲‌کاناله (I, II, III, aVR, aVL, aVF, V1–V6) سرعت: 25 mm/s معیار: 10 mm/mV → منحنی معیار با انحراف 1 mV = 10 mm قابل مشاهده کیفیت: قابل‌ارزیابی خوب یک خانه کوچک 1 mm معادل 0.04 ثانیه (40 ms) است، در حالی که یک خانه بزرگ 5 mm معادل 0.2 ثانیه (200 ms، یعنی یک‌پنجم ثانیه) می‌باشد.
جعبه‌های EKG، سرعت و معیار

شکل‌های موجی EKG

موج P

نمایانگر گسترش برانگیختگی در دهلیزها (دپولاریزاسیون دهلیزی). موج P نرمال معمولاً کمتر از 2.5 mm ارتفاع دارد و عرض آن کوتاه‌تر از 0.12 ثانیه است. در ریتم سینوسی، موج‌های P در لید aVR همواره منفی و در لید II مثبت هستند. علاوه بر این، موج‌های P در تمام لیدها اشکال مشابه ولی نه کاملاً یکسانی نشان می‌دهند.

کمپلکس QRS

نمایانگر گسترش برانگیختگی در بطن‌ها (دپولاریزاسیون بطنی). از انحراف‌های Q، R و S تشکیل شده است. اولین انحراف منفی در کمپلکس QRS (پایین‌تر از خط صفر) به عنوان قله Q شناخته می‌شود. اولین انحراف مثبت در کمپلکس QRS به عنوان قله R نامیده می‌شود. اگر پس از قله R یک انحراف منفی رخ دهد، آن را قله S می‌گویند.

موج T

نشان‌دهنده بازگشت عضله بطنی به حالت استراحت است (ریبولاریزاسیون بطنی). شروع بخش ST در انتهای کمپلکس QRS به عنوان نقطه J نامیده می‌شود. موج T نرمال شکل نامتقارنی دارد — قله آن به انتهای موج نزدیک‌تر از ابتدای آن است. انتقال بین بخش ST و موج T به‌طور دقیق مشخص نیست و معمولاً نمی‌توان آن را به‌طور قطع تعیین کرد. موج T نرمال در لید aVR همواره منفی، در لید II مثبت و از لید V3 به بعد در بزرگسالان نیز مثبت است.

موج U

انحراف کوچک اضافی پس از موج T. با فاز نهایی ریبولاریزاسیون بطنی مرتبط است، هرچند مکانیزم دقیق آن کاملاً مشخص نیست.
Wellen
1 / 3
Fachleiter.org
Fachleiter.org
توجه داشته باشید که ممکن است موج‌ها در EKG یکدیگر را پوشش دهند، مثلاً در تاکی‌آریتمی‌ها. بنابراین می‌توانید سرعت الکتروکاردیوگرام را تغییر دهید تا اشکال موجی جداگانه واضح‌تر شود. در تاکی‌آریتمی‌ها معمولاً سرعت را افزایش می‌دهند (مثلاً از 25 mm/s به 50 mm/s)، تا موج‌های پوشیده‌شده مانند موج P و T بهتر قابل تشخیص باشند.

بخش‌ها (Segment) در EKG

بخش‌ها قسمت‌هایی از EKG هستند که بین پایان یک موج و شروع موج بعدی قرار دارند.

بخش PR

محدوده: از انتهای موج P تا شروع کمپلکس QRS. فرایند: در اینجا ریبولاریزاسیون دهلیزی آغاز می‌شود (که در طول کمپلکس QRS ادامه می‌یابد و در بخش ST پایان می‌یابد). فاصله PR می‌تواند در لیدهای مختلف کمی متفاوت باشد؛ بنابراین در اندازه‌گیری دستی باید کوتاه‌ترین فاصله ثبت شود. در بزرگسالان فاصله PR نرمال بین 0.12 و 0.20 ثانیه است.

بخش TP

محدوده: از انتهای موج T تا شروع موج P. معنی: نمایانگر فاز الکتریکی استراحت قلب است. ویژگی: به‌عنوان خط مبنا (Baseline) برای ارزیابی انحرافات در بخش‌های PR و ST استفاده می‌شود، مثلاً در پریکاردیت حاد یا ایسکمی میوکارد.

بخش ST

محدوده: از پایان کمپلکس QRS تا شروع موج T. معنی: نمایانگر ریبولاریزاسیون بطنی است (به همراه موج T به عنوان «کمپلکس ST-T»). اهمیت بالینی: ارتفاع یا افت ST نشانگر ایسکمی یا انفارکتوس است. بخش ST نرمال معمولاً ایزوالکتریک است (یعنی روی خط پایه، نه مثبت و نه منفی). با این حال ممکن است به‌صورت فیزیولوژیک کمی بالا یا پایین باشد — معمولاً کمتر از 1 mm. انتقال بین پایان کمپلکس QRS و شروع بخش ST به عنوان نقطه J شناخته می‌شود.
Segmente
1 / 2
Fachleiter.org
Fachleiter.org

فواصل (Interval) در EKG

فواصل حداقل شامل یک موج کامل هستند.

فاصله PR

اندازه‌گیری از ابتدای موج P تا ابتدای کمپلکس QRS. نشان‌دهنده زمان هدایت برانگیختگی از دهلیزها به بطن‌ها است. فاصله PR می‌تواند در لیدهای مختلف کمی متفاوت باشد؛ بنابراین در اندازه‌گیری دستی باید کوتاه‌ترین فاصله ثبت شود. در بزرگسالان فاصله PR نرمال بین 0.12 و 0.20 ثانیه است.

مدت زمان QRS (فاصله QRS)

اندازه‌گیری از شروع تا پایان کمپلکس QRS. نمایانگر مدت زمان برانگیختگی بطنی (دپولاریزاسیون بطنی) است.

فاصله QT

اندازه‌گیری از ابتدای QRS تا انتهای موج T. شامل کل زمان دپولاریزاسیون و ریبولاریزاسیون بطن‌ها است. وقتی این فاصله براساس فرکانس قلب تنظیم شود، به آن QTc گفته می‌شود. با افزایش فرکانس قلب (کاهش فاصله RR) معمولاً فاصله QT نیز کوتاه می‌شود؛ و با کاهش فرکانس قلب (افزایش فاصله RR) فاصله QT افزایش می‌یابد. برای ارزیابی باید فاصله QT را در لید(هایی) اندازه‌گیری کرد که در آن طولانی‌ترین به‌نظر می‌رسد. فاصله QT را می‌توان به‌سادگی با یک برنامه (اپلیکیشن) محاسبه کرد.

فاصله RR (QRS–QRS)

اندازه‌گیری از یک نقطه کمپلکس QRS (مثلاً قله R) تا همان نقطه در کمپلکس QRS بعدی. از آن می‌توان فرکانس قلب را محاسبه کرد: ضربان قلب [bpm] = 60 / فاصله RR [s]. ضربان قلب (خانه‌های کوچک) = 60 / (تعداد خانه‌های کوچک × 0.04) ضربان قلب (خانه‌های بزرگ) = 300 / تعداد خانه‌های بزرگ بین دو قله R معمولاً فاصله PP معادل فاصله RR است، به‌ویژه در ریتم سینوسی. در آرتیمی‌ها ممکن است این فواصل با هم تفاوت داشته باشند (مثلاً در ریتم سینوسی با بلوک کامل AV).
Intervalle
1 / 2
Fachleiter.org
Fachleiter.org
دسته عناصر توضیح
اشکال موجی (۵) P, QRS, ST, T, U انحرافات الکتریکی در EKG
فواصل (۴) PR, QRS, QT/QTc, RR/PP فواصل زمانی شامل حداقل یک موج
بخش‌ها (۳) PR, ST, TP بخش‌هایی بین دو موج
فعالیت الکتریکی در EKG با انقباض مکانیکی عضله قلب یکسان نیست. انقباض مکانیکی معمولاً حدود 200 میلی‌ثانیه پس از برانگیختگی الکتریکی (دپولاریزاسیون) رخ می‌دهد. اگر موج P در لید I منفی باشد، این می‌تواند نشان‌دهنده دکستروکاردی یا جایگذاری اشتباه الکترودها (چپ ↔ راست) باشد.
یک انحراف رو به بالا را مثبت می‌نامند. چنین موج مثبتی در یک لید ظاهر می‌شود اگر گسترش برانگیختگی (دپولاریزاسیون) در جهت قطب مثبت آن لید حرکت کند. موج‌های P و T معمولاً در تمام لیدهای اندامی مثبت هستند، به‌جز در aVR. یک موج رو به پایین را منفی می‌نامند. این هنگامی رخ می‌دهد که برانگیختگی الکتریکی به سمت قطب منفی حرکت کند — یا از قطب مثبت دور شود، یعنی در جهت مخالف. موج‌های P و T در لید aVR معمولاً منفی هستند، زیرا برانگیختگی از قطب مثبت دور می‌شود. یک انحراف که قسمتی مثبت و قسمتی منفی باشد را دوفازی می‌گویند. یک انحراف یا موج که روی خط پایه قرار می‌گیرد، به آن ایزوالکتریک گفته می‌شود.
Richtungen
1 / 3
Fachleiter.org
Fachleiter.org

الکترودهای اندامی

الکترودهای استاندارد اندامی: I، II و III این‌ها بر اساس قانون اینتوون (Einthoven) تشکیل می‌شوند. رابطهٔ زیر برقرار است: لید I + لید III = لید II الکترود روی پای راست صرفاً به‌عنوان زمین الکتریکی عمل می‌کند. لیدهای تک‌قطبی تقویت‌شدهٔ اندامی: aVR، aVL و aVF رابطهٔ زیر برقرار است: aVR + aVL + aVF = 0

لیدهای پیش‌سینه‌ای (قفسهٔ سینه): V1 تا V6

برای یافتن فضای بین‌دنده‌ای چهارم، انگشت را روی لبهٔ بالایی جناغ سینه (استرنوم) قرار می‌دهند و به‌طور آهسته به سمت پایین حرکت می‌کنند. حدود 4 cm پایین‌تر می‌توان یک نوار افقی کوچک را لمس کرد — زاویهٔ لودوویکی. در این نقطه منوبریوم استرنی (بخش بالایی جناغ) به کُرپوس استرنی (بخش اصلی جناغ) منتقل می‌شود. فضای بین‌دنده‌ای دوم درست زیر و کمی پهلوتر از این نقطه قرار دارد. اگر دو فضای دیگر را به سمت پایین بشمارید، به فضای بین‌دنده‌ای چهارم می‌رسید — در اینجا لید V1 قرار داده می‌شود. از آنجا که بافت سینه می‌تواند تعیین دقیق محل الکترودها را دشوار کند، باید لیدهای سینه‌ای (V3 تا V6) تا حد ممکن زیر بافت سینه قرار داده شوند تا محل‌گذاری دقیق و قابل بازتولید تضمین شود. V2: در فضای بین‌دنده‌ای چهارم در کنار چپ جناغ V3: بین V2 و V4 روی یک خط مستقیم V4: در فضای بین‌دنده‌ای پنجم روی خط میان‌کلاویکولار (خط میانی استخوان ترقوه) V5: در خط زیر‌بغل جلویی در همان ارتفاع V4 V6: در خط زیر‌بغل میانی، همچنین در ارتفاع V4 اگر الکترودها خیلی بالا قرار داده شوند، ولتاژ از فضاهای بین‌دنده‌ای بالاتر اندازه‌گیری می‌شود که به لیدهای نادرست منجر می‌شود. نوک پستان هرگز نباید به‌عنوان نقطهٔ مرجع استفاده شود — نه در مردان و نه در زنان — زیرا موقعیت آن به‌طور فردی بسیار متفاوت است.

کمپلکس QRS

کمپلکس QRS در لیدهای پیش‌سینه‌ای سمت راست و همچنین در aVR معمولاً عمدتاً منفی است، در حالی که در لیدهای سینه‌ای سمت چپ و در لید II عمدتاً مثبت به‌نظر می‌رسد. فاز اول تحریک در V1 یک تغییر کوچک مثبت (موج r) ایجاد می‌کند و هم‌زمان در V6 یک تغییر کوچک منفی (موج q) ظاهر می‌شود. در ادامه V1 یک موج S منفی عمیق را نشان می‌دهد، در حالی که V6 یک موج R مثبت بزرگ دارد.
QRS-Komplex
1 / 2
Fachleiter.org
Fachleiter.org
موج r اولیه کوچک متناظر با گسترش برانگیختگی از چپ به راست در سپتوم است. موج S منفی در V1 فاز دوم گسترش برانگیختگی بطنی را منعکس می‌کند، که در آن برانگیختگی از بطن راست دور و به بطن چپ غالب گسترش می‌یابد — و بالعکس در V6. معمولاً منطقه انتقال (transition zone) در محدوده V3 تا V4 قرار دارد، جایی که R و S تقریباً یکسان‌اند. این نقطه گذار از پیکربندی QRS عمدتاً منفی به عمدتاً مثبت بر روی قفسه سینه را نشان می‌دهد. به عبارت دیگر: از V1 تا V6 معمولاً افزایش پیوسته دامنه موج R مشاهده می‌شود — که به آن پیشرفت موج R نرمال گفته می‌شود.
R-Wellen-Progression
1 / 3
Fachleiter.org
Fachleiter.org

محور الکتریکی قلب

در نوارقلبِ اکثر بزرگسالان محور الکتریکی قلب معمولاً بین –30° و +100° قرار دارد. محوری برابر یا کمتر از –30° به‌عنوان انحراف محور به چپ (LAD) شناخته می‌شود، در حالی که محوری برابر یا بیشتر از +100° به‌عنوان انحراف محور به راست (RAD) درنظر گرفته می‌شود.
نمایش محورهای الکتریکی قلب در صفحهٔ فرونتال

تعیین محور الکتریکی قلب

نمونهٔ 1 در لید II قله‌های Q و R تقریباً هم‌قد هستند، که نشان می‌دهد محور الکتریکی نسبت به این لید عمود است، یعنی در حدود +90° یا –90° قرار دارد. اگر 90° را از جهت لید II (60°) کم کنیم، مقدار –30° یا +150° به‌دست می‌آید. از آنجا که aVL مثبت است، محور در جهت aVL قرار دارد — بنابراین حدود –30° است. نمونهٔ 2 در لید III قله‌های Q و R تقریباً هم‌اندازه‌اند، که نشان می‌دهد محور الکتریکی نسبت به این لید عمود (یعنی اُرثوگونال) است، یعنی در حدود +90° یا –90° قرار دارد. از آنجا که aVR منفی و لیدهای I و II مثبت‌اند، تحریک به سمت پایین و چپ هدایت می‌شود و در نتیجه محور قلب در محدودهٔ طبیعی قرار دارد. نمونهٔ 3 در لیدهای II و aVF کمپلکس QRS منفی مشاهده می‌شود، که بدان معنی است تحریک در جهت مخالف حرکت می‌کند (یعنی بین –II و –aVF، تقریباً در حدود –90° تا –120°). از آنجا که لید I مثبت است، محور الکتریکی به سمت بالا و چپ اشاره دارد — بنابراین این یک انحراف محور به چپ است (LAD). (کمپلکس QRS در aVR، که نشان می‌دهد محور الکتریکی نسبت به این لید عمود است، یعنی در حدود +90° یا –90° قرار دارد.) خلاصه: اگر کمپلکس‌های QRS در لیدهای I و II مثبت باشند، محور الکتریکی در محدودهٔ طبیعی قرار دارد. اگر کمپلکس QRS در I مثبت و در II منفی باشد، این امر نشان‌دهندهٔ انحراف محور به چپ است (LAD)، مانند آنچه در همی‌بلاک قدامی چپ (LAH)، هیپرتروفی بطن چپ یا انفارکتوس میوکارد تحتانی دیده می‌شود. اگر کمپلکس QRS در I منفی و در II مثبت باشد، این نشانهٔ انحراف محور به راست (RAD) یا نوع محور مرزی به سمت راست است، مانند آنچه در هیپرتروفی بطن راست، بلوک شاخهٔ راست (RBBB) یا انفارکتوس میوکارد جانبی رخ می‌دهد.
Achse-Übung
1 / 3
1
1

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top