اختلالات اضطرابی

مقدمه

اضطراب یک واکنش حفاظتی طبیعی است. اختلال اضطرابی زمانی تشخیص داده می‌شود که اضطراب بیش‌ازحد قوی یا پایا باشد، با خطر واقعی سازگار نباشد و به‌طور قابل‌توجهی زندگی روزمره را مختل کند.

اختلالات اضطرابی از شایع‌ترین بیماری‌های روانی هستند. بسیاری از انواع آن در زنان بیش از مردان دیده می‌شوند.

علاوه بر تنش روانی، اغلب علائم جسمانی و خودکار رخ می‌دهد:

  • تپش قلب یا احساس ضربان سریع قلب
  • تنگی نفس و احساس فشردگی در قفسه سینه
  • تعریق و لرزش
  • تهوع و درد شکم
  • سرگیجه
  • سوزن سوزن شدن یا بی‌حسی، موسوم به پاراستزی
  • تنش عضلانی، بی‌قراری درونی و اختلالات خواب

شکایات جسمانی واقعی هستند. بسته به نوع علائم، باید علل جسمی محتمل و همچنین تأثیر داروها، کافئین یا سایر مواد در نظر گرفته شود.

فوبیا

فوبیای خاص، ترس برجسته، پایا و نامتناسب از یک شیء، موجود زنده یا موقعیت مشخص است. محرک‌های معمول شامل عنکبوت‌ها، بلندی‌ها، پرواز، خون یا تزریقات است.

مواجهه با محرک معمولاً فوراً به ترس شدید منجر می‌شود. افراد مبتلا از موقعیت‌های مرتبط اجتناب می‌کنند یا فقط با ناراحتی قابل‌توجه آن‌ها را تحمل می‌کنند. این اختلال اغلب در کودکی یا نوجوانی آغاز می‌شود.

مورد 1 – فوبیای عنکبوت

یک زن 25 ساله هنگام دیدن عنکبوت تپش قلب، لرزش و تعریق را تجربه می‌کند. او فوراً از اتاق خارج می‌شود و از زیرزمین اجتناب می‌کند. اگرچه ترسش را اغراق‌آمیز می‌داند، به‌سختی قادر به کنترل آن است.

مورد 2 – ترس از ارتفاع

یک مرد 38 ساله هنگام ایستادن روی یک بالکن محافظت‌شده دچار ترس شدید همراه با سرگیجه و ضعف زانو می‌شود. از سقوط می‌ترسد و بنابراین از ساختمان‌های بلند و سکوی دیدن چشم‌پوشی می‌کند.

درمان ترجیحی، روان‌درمانی شناختی-رفتاری همراه با مواجهه است. تحت هدایت درمانگر، افراد مبتلا عمداً با محرک ترس روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها یاد می‌گیرند اضطراب را تحمل کنند، ترس‌های خود را بررسی کنند و رفتار اجتنابی را کاهش دهند.

برای برخی فوبیاها می‌توان از مواجهه در واقعیت مجازی استفاده کرد. داروها جزو درمان استاندارد فوبیای خاص نیستند.

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی، که فوبیای اجتماعی نیز نامیده می‌شود، با ترس برجسته و پایا از موقعیت‌های اجتماعی مشخص می‌شود. محور اصلی، ترس از قضاوت منفی، طرد شدن یا مورد خجالت قرار گرفتن توسط دیگران است.

موقعیت‌های معمول عبارتند از:

  • صحبت کردن جلوی گروه
  • گفت‌وگو با افراد ناآشنا
  • خوردن یا نوشیدن در حضور دیگران
  • شرکت در جلسات یا رویدادهای اجتماعی

شکایات اغلب در دوران بلوغ یا نوجوانی آغاز می‌شوند. این وضعیت فراتر از خجالت طبیعی است و می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی مدرسه، کار و روابط را مختل کند.

یک دانشجوی 19 ساله ترس شدیدی از ارائه‌های کلاسی دارد. او از سرخ شدن، لرزش یا گم کردن جریان فکرش و سپس مورد تمسخر قرار گرفتن می‌ترسد. روزها قبل از ارائه خوابش مختل می‌شود. در نهایت از رویدادها اجتناب می‌کند و بدین‌ ترتیب تحصیلش به خطر می‌افتد.

درمان مرکزی، روان‌درمانی شناختی-رفتاری همراه با مواجهه و آزمایش‌های رفتاری است. موقعیت‌های اجتماعی به‌صورت عمدی تمرین می‌شوند و انتظارات منفی بررسی می‌شوند.

از نظر دارویی، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین با اختصار SSRI یا مهارکننده بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین ونلافاکسین ممکن است مورد توجه قرار گیرند.

پانیک

حمله پانیک یک اپیزود ناگهانی از ترس شدید یا ناراحتی شدید است. علائم در عرض چند دقیقه به اوج می‌رسند.

علائم شایع عبارتند از تپش قلب، تنگی نفس، درد قفسه سینه، تعریق، لرزش، سرگیجه و پاراستزی‌ها. اغلب ترس از مرگ یا از دست دادن کنترل وجود دارد. برخی افراد محیط اطراف را غیرواقعی تجربه می‌کنند یا احساس جداشدگی از خود دارند.

مدت‌زمان متغیر است.

یک حمله پانیک تنها هنوز به‌تنهایی اختلال پانیک محسوب نمی‌شود.

تعریف

اختلال پانیک با حملات پانیک مکرر و غیرمنتظره مشخص می‌شود. این حملات بدون محرک موقعیتی مشخص رخ می‌دهند.

علاوه بر این، افراد مبتلا اغلب اضطراب پیش‌بینی‌کننده برجسته‌ای توسعه می‌دهند، یعنی ترس از حملات بعدی. آن‌ها به‌طور ویژه بدن خود را زیرنظر دارند و رفتارشان را تغییر می‌دهند، مثلاً از فعالیت بدنی اجتناب می‌کنند.

(طبق DSM-5-TR، پس از حداقل یک حمله باید برای حداقل یک ماه نگرانی‌های پایا یا تغییرات رفتاری نامتناسب و قابل‌توجه وجود داشته باشد.)

یک مرد 32 ساله طی چند هفته بارها دچار تپش قلب ناگهانی، تنگی نفس و ترس از مرگ می‌شود. محرک قابل‌شناختی وجود ندارد. بین حملات او مرتبا نبضش را کنترل می‌کند. از ترس حمله بعدی ورزش را کنار می‌گذارد و کمتر از قبل از آپارتمانش بیرون می‌رود.

از نظر دارویی، به‌ویژه SSRI یا SNRI ممکن است در نظر گرفته شوند. انتخاب به‌طور جزئی به هم‌زمانی بیماری‌ها، تحمل‌پذیری و نیازهای فردی بستگی دارد. روان‌درمانی شناختی-رفتاری نیز گزینه‌ای برای درمان است.

اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر، با اختصار GAD، با نگرانی‌های بیش‌ازحد و دشوار برای کنترل دربارهٔ حوزه‌های مختلف زندگی مشخص می‌شود. نگرانی‌ها اغلب مربوط به سلامت خود، خانواده، کار یا امنیت مالی است.

علائم همراه تیپیک عبارتند از:

  • بی‌قراری درونی و عصبی بودن
  • خستگی زودرس
  • مشکلات تمرکز
  • تحریک‌پذیری
  • تنش عضلانی
  • مشکل در به‌خواب رفتن یا ماندن در خواب

این اختلال می‌تواند در هر سنی بروز کند. اغلب در بزرگسالی تشخیص داده می‌شود اما در کودکان و نوجوانان نیز مشاهده می‌شود.

یک زن 45 ساله بیش از یک سال روزانه نگران سلامت فرزندانش، وضعیت مالی و اشتباهات احتمالی در کار بوده است. اگرچه دلیل مشخصی وجود ندارد، او به‌سختی می‌تواند چرخه اندیشه را قطع کند. خوابش مختل است، در طول روز خسته است و از تنش گردن رنج می‌برد.

از نظر دارویی، به‌ویژه SSRI یا SNRI ممکن است در نظر گرفته شوند. انتخاب به‌طور جزئی به هم‌زمانی بیماری‌ها، تحمل‌پذیری و نیازهای فردی بستگی دارد. روان‌درمانی شناختی-رفتاری نیز گزینه‌ای برای درمان است.

اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی زمانی وجود دارد که ترس از جدایی از افراد وابسته مهم به‌طور قابل‌توجهی فراتر از سطح مناسب سنی باشد و زندگی روزمره را مختل کند.

افراد مبتلا، مثلاً، از این می‌ترسند که در غیاب آن‌ها اتفاقی برای فرد وابسته بیفتد. اجتناب از مدرسه، دشواری خوابیدن تنها، کابوس یا شکایات جسمانی پیش از جدایی ممکن است رخ دهد.

این اختلال اغلب در کودکی آغاز می‌شود، اما می‌تواند در بزرگسالان نیز وجود داشته باشد یا برای اولین‌بار بروز کند.

یک پسر هشت‌ساله معمولاً قبل از رفتن به مدرسه صبح دچار درد شکم و تهوع می‌شود. هنگام خداحافظی از مادرش گریه می‌کند و می‌ترسد مادرش در غیاب او بمیرند. به‌محض اینکه اجازه دارد در خانه بماند، شکایات بهتر می‌شوند.

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک.

یادداشت
در حالات حاد اضطراب بارز، بنزودیازپین‌هایی مانند آلپرازولام ممکن است در موارد انتخابی به‌صورت کوتاه‌مدت در نظر گرفته شوند. آن‌ها اضطراب و تنش درونی را کاهش می‌دهند اما خطر اعتیاد دارند.

پروپرانولول ممکن است برای اضطراب عملکرد موقعیتی در نظر گرفته شود و عمدتاً علائم جسمانی مانند تپش قلب، لرزش یا طپش را تسکین می‌دهد.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top